Miara zdolności materiałów arkuszy lub folii do wytrzymywania rozdzierania. W przypadku papieru jest to siła potrzebna do rozdarcia jednej warstwy po zapoczątkowaniu rozdarcia. Dostępne są trzy standardowe metody określania odporności na rozdarcie folii z tworzyw sztucznych: Norma ASTM D-1004 opisuje szczegółowo metodę wyznaczania odporności na rozdarcie przy niskich szybkościach obciążania; w próbie, opisanej w normie ASTM D-1922, mierzy się siłę potrzebną do propagacji wstępnie naciętej szczeliny w próbce arkusza natomiast norma ASTM D-1038 podaje opis metody wyznaczania odporności na propagację rozdarcia, która jest zalecana tylko w przypadku badań do akceptacji danych technicznych. Odporność gumy na rozdarcie definiuje się jako siłę potrzebną do rozdarcia próbki o grubości 1 cala w warunkach przedstawionych w normie ASTM D-624. Odporność tkanin na rozdarcie to siła potrzebna do propagacji jednorazowego rozdarcia w formie języka (zaczynając od przecięcia) przy użyciu przyrządu z opadającym wahadłem. (ASTM D -1424)