Metoda określania zachowania się materiałów w warunkach działania osiowych obciążeń rozciągających. Dane uzyskane w tej próbie służą do określania granicy sprężystości, wydłużenia, modułu sprężystości, granicy proporcjonalności, przewężenia, wytrzymałości na rozciąganie, granicy plastyczności, umownej granicy plastyczności oraz innych właściwości związanych z rozciąganiem. Próby rozciągania wykonywane w podwyższonych temperaturach dostarczają danych o pełzaniu. Procedury prób rozciągania dla metali są przedstawione w normie ASTM E-8. Metody prób rozciągania dla tworzyw sztucznych opisują normy ASTM D-638, ASTM D-2289 (wysokie szybkości odkształcania) i ASTM D-882 (cienkie arkusze). ASTM D-2343 opisuje metodę próby rozciągania włókien szklanych, ASTM D-897 klejów, ASTM D-412 wulkanizowanej gumy. Jest również znana jako próba na rozciąganie.