Ten standard europejski określa metodę badania rozciągliwości materiałów metalowych i definiuje właściwości mechaniczne, które można wyznaczyć w temperaturze otoczenia. Test dotyczy naprężania elementu testowego w rozciągnięciu, właściwie do pęknięcia, w celu określenia jednej lub więcej właściwości mechanicznych.
Dzisiaj ten standard nadal jest w powszechnym użyciu, mimo że został wycofany w sierpniu 2009 roku i zastąpiony przez ISO 6892-1.
Używane elementy testowe są dobrane pod względem kształtu i typu testowanego produktu. Produkty, które mogą być testowane zgodnie z tym standardem, to blachy i płyty metalowe, druty, pręty lub przekroje i rury. Próbki zamocowane są tak, aby zostały wyrównane osiowo, w celu zminimalizowania wyginania. Następnie próbka jest naprężana w rozciągnięciu aż do uszkodzenia, a później obciążenie i dane naprężenia są zapisywane. Wyznaczone typowe wyniki to wytrzymałość na ugięcia i odporność, wytrzymałość ostateczna oraz wydłużanie przy pęknięciu.
Typowy system testujący składa się z uniwersalnej maszyny testującej z odpowiednimi uchwytami klinowymi lub hydraulicznymi oraz ekstensometru zaciskowego lub niekontaktowego ekstensometru wideo do mierzenia naprężenia bezpośrednio na próbce.
Zalecamy przeczytanie i zapoznanie się z całym standardem, aby wybrać urządzenia testujące właściwe do testowanego produktu.