Parametrem krytycznym określającym właściwości każdego kleju jest wytrzymałość utwardzonego wiązania, którego wartość uzależniona jest od rodzaju kleju, podłoża przeznaczonego do sklejenia oraz metody utwardzania. Producenci i użytkownicy klejów stosują opisaną metodę do badań umożliwiającą wyznaczenie wytrzymałości na ścinanie przy rozciąganiu połączeń na zakładkę klejonych dwóch elementów twardych. Metodę zawartą w normie EN 1465:1994 można stosować do badań: płyt stalowych, tworzyw sztucznych oraz kompozytów. Materiały te należą do grupy materiałów twardych. Próbki do badań należy przygotować zgodnie z wymaganiami zawartymi w odpowiednich normach.
Próba realizowana jest na
maszynie wytrzymałościowej do rozciągania. Próbka złożona jest z dwóch twardych płytek sklejonych ze sobą klejem na zakładkę. Takie przygotowanie próbki powoduje powstanie na jej dwóch końcach przesunięcia (offset) osi działania siły rozciągającej. Krytyczne jest ustawienie próbki w uchwytach w sposób zapewniający kompensację powstałego przesunięcia w celu uzyskania właściwą wartość siły ścinania na próbce. Dopuszczalne jest przygotowanie próbki z naddatkiem na jej końcach usuwając w ten sposób powstałe przesunięcie wynikające z klejenia na zakładkę. Innym sposobem ograniczenia negatywnego wpływu przesunięcia na wartość siły jest odpowiednie ustawienie
uchwytów śrubowych o działaniu bocznym. W przypadku wykonywania prób wymagających zastosowania dużych wartości sił, nasze uchwyty pneumatyczne wyposażone są w funkcję wprowadzającą przesunięcie (offset) umożliwiającą stosowanie próbek bez naddatku materiału.
Zalecamy zapoznanie się z normą EN 1465 w celu zrozumienia wymagań dotyczących oprzyrządowania koniecznego do przeprowadzenia badań próbek materiałów twardych klejonych.