Metoda ta jest stosowana głównie w badaniach wyrobów włókienniczych (tkanin). Możliwe jest użycie opisanej metodyki w próbach umożliwiających wyznaczenie właściwości mechanicznych materiałów wytwarzanych z zastosowaniem innych technologii produkcyjnych. Nie praktykuje się prowadzenia badań w próbie rozciągania materiałów wykonanych z tkanin z włókien sztucznych, geowłókniny, włókniny, tkanin powlekanych, tekstyliów, tkaniny szklanej i tkanin wykonanych z włókien węglowych lub taśm przędzy z poliolefinowych włókien. Metoda definiuje procedury umożliwiające wyznaczenie maksymalnej siły w próbie rozrywania w warunkach równowagowych przy ciśnieniu atmosferycznym oraz próbek w stanie zwilżonym.
Przed wykonaniem próby przygotowywany jest materiał do badań – dwa zestawy próbek (w ilości 5 sztuk na zestaw): jeden zestaw z włóknami ułożonymi w kierunku równoległym do kierunku osnowy, oraz drugi z włóknami ułożonymi w kierunku wątku. Próbę rozpoczyna się od zastosowania siły wstępnej rozciągającej, próbki następnie są odkształcane z prędkością umożliwiającą uzyskanie stałej wartości wydłużenia, z wykorzystaniem siły działającej w kierunku równoległym to próbki materiału charakteryzującej się odpowiednią długością i szerokością. Próba wykonywana jest do momentu rozerwania próbki. Wyniki badań wyznaczane są z danych uzyskanych podczas próby od momentu zastosowania wstępnego obciążenia rozciągającego do wartości naprężenia maksymalnego i niszczącego. Wydłużenie wyznaczane jest z krzywej siła-wydłużenie zarejestrowanej podczas próby rozciągania. W celu akwizycji wyników badań ważne jest zastosowanie systemu umożliwiającego rejestrację danych z dużą prędkością próbkowania. W urządzeniu wykorzystuje się inteligentny system rejestracji wyników z dużą prędkością, które są następnie przekazywane do komputera PC z częstotliwością 100 Hz lub wyższą, co zapewnia utrwalenie odpowiedniej liczby danych.
Do mocowania próbek na maszynie do prób rozciągania zastosowano uchwyty o działaniu śrubowym oraz uchwyty o działaniu pneumatycznym ze szczękami z wyłożeniem gumowym powierzchni czołowych. Mimo, że uchwyty z ręcznym zaciskiem są odpowiednie do tego rodzaju próby, to użytkownicy preferują stosowanie uchwytów o działaniu pneumatycznym zapewniające łatwą obsługę, wysoką wydajność i lepszą powtarzalność. Uchwyty o działaniu pneumatycznym umożliwiają ustawienie ciśnienia użytego do mocowania próbek. Ciśnienie zacisku uchwytów ręcznych uzależnione jest od siły jaką dysponuje operator co nie zapewnia odpowiedniej powtarzalności. Stwierdzono, że ciśnienie mocowania oraz osiowanie próbki krytycznie wpływa na uzyskane wyniki badań. Zbyt wysokie ciśnienie może powodować przedwczesne rozrywanie próbki, a zbyt niska wartość ciśnienia może powodować ślizganie się lub rozerwanie próbki przy powierzchni czołowej szczęk. Zalecamy wybór szczęk charakteryzujących się wymiarami powierzchni czołowych: o min. 10 mm szerszych i 25 mm dłuższych od wymiarów stosowanych próbek.
Do badań zaleca się stosowanie maszyn wytrzymałościowych jednokolumnowych lub dwukolumnowych – model stołowy. Zastosowanie oprogramowania do badań materiałowych Bluehill 2 stanowi idealne rozwiązanie wspomagające pracę z urządzeniem do badań materiałów włókienniczych – umożliwia wprowadzenie danych identyfikujących materiał przeznaczony do badań, wprowadzić wymagane parametry próby, automatycznie oblicza wyniki i statystykę badań oraz generuje wyniki badań w postaci raportu zgodnego z wymaganiami normy. W realizowanej próbie zastosowano jedną z funkcji oprogramowania Bluehill pozwalającą zastosować obciążenie wstępne eliminujące luzy na zacisku próbki w uchwytach.
Zalecamy, przed wykonaniem badań, przeczytanie normy ISO 13934-1 w celu zapoznania się z wymaganiami dotyczącymi oprzyrządowania oraz wyników badań.