Metoda ta jest stosowana głównie w badaniach tkanin, tkanin powleczonych, tkanin powleczonych gumą oraz tworzywem sztucznym. Metody umożliwiają wyznaczenie
wytrzymałości na rozciąganie tkanin powleczonych gumą lub materiałem wykonanym z tworzywa sztucznego w warunkach suchych lub mokrych.
Metoda 1 –
Próba rozrywania jest metodą umożliwiającą wyznaczyć wytrzymałość przy rozciąganiu, wartość siły przy rozerwaniu materiału oraz charakterystykę wydłużenia produktu w czasie odkształcania z określoną prędkością przemieszczenia trawersy. Przed wykonaniem próby przygotowywana jest próbka do badań: jeden zestaw kierunku wzdłużnym, a drugi w kierunku poprzecznym. Próba wymaga mocowania próbki przez zaciśnięcie w stacjonarnych szczękach w ściśle określony sposób: oś wzdłużna znajduje się w środkowej części krawędzi czołowej każdej ze szczęk.
Metoda 2 –
Próba typu “grab” to metoda umożliwiającą wyznaczenie wartości wytrzymałości przy rozciąganiu, wartości siły w momencie zniszczenia materiału oraz charakterystykę wydłużenia produktu w czasie odkształcania z określoną prędkością przemieszczenia trawersy. Przed wykonaniem próby przygotowywana jest próbka do badań: jeden zestaw kierunku wzdłużnym, a drugi w kierunku poprzecznym. Próba wymaga mocowania próbki przez zaciśnięcie w stacjonarnych szczękach tak, żeby oś wzdłużna znajdowała się w środkowej części krawędzi czołowej każdej ze szczęk w sposób zapewniający pokrywanie się linii narysowanej na próbce z odpowiednią krawędzią każdej ze szczęk.
W obu metodach ważne jest zastosowanie odpowiedniego systemu rejestracji danych umożliwiającego akwizycję wyników z duża prędkością – z częstotliwością min. 100 Hz.
Zastosowano w
maszynie do rozciągania, mocowanie materiału przeznaczonego do badań w próbie rozciągania w uchwytach z zaciskiem pneumatycznym wyposażonych w szczęki z powierzchnią czołową wyłożoną gumą. Mimo, że uchwyty z ręcznym zaciskiem są odpowiednie do tego rodzaju próby, to użytkownicy preferują stosowanie uchwytów z zaciskiem pneumatycznym, które zapewniają łatwą obsługę, wysoką wydajność i lepszą powtarzalność. Uchwyty pneumatyczne umożliwiają ustawienie ciśnienia użytego do mocowania próbek. Ciśnienie zacisku uchwytów ręcznych uzależnione jest od siły jaką dysponuje operator co nie zapewnia odpowiedniej powtarzalności. Stwierdzono, że ciśnienie mocowania oraz osiowanie próbki krytycznie wpływa na uzyskane wyniki badań. Zbyt wysokie ciśnienie może powodować przedwczesne rozrywanie próbki, a zbyt niska wartość ciśnienia może powodować ślizganie się lub rozerwanie próbki przy powierzchni czołowej szczęk. Zalecamy również, podczas wykonywania próby rozrywania, zastosowanie szczęk o powierzchni czołowej min. 10 mm szerszej oraz min. 25 mm dłuższej od próbki przeznaczonej do badań. Jako opcję proponujemy pomiar odkształcenia z zastosowaniem ekstensometrów. Wyznaczenie zmian długości pomiarowej próbki realizowane jest przez zamocowany na próbce
ekstensometr zaciskowy z długą bazą pomiarową lub poprzez wykorzystanie
bezkontaktowego ekstensometru wideo. Do realizacji opisanych metoda badawczych stosuje się maszyny wytrzymałościowe
jednokolumnowe lub
dwukolumnowe – model stołowy. Zastosowanie
oprogramowania do badań materiałowych Bluehill 2 stanowi idealne rozwiązanie wspomagające pracę z urządzeniem do badań materiałów włókienniczych – umożliwia wprowadzenie danych identyfikujących materiał przeznaczony do badań, wprowadzić wymagane parametry próby, automatycznie oblicza wyniki i statystykę badań oraz generuje wyniki badań w postaci raportu zgodnego z wymaganiami normy. W realizowanej próbie zastosowano jedną z funkcji oprogramowania Bluehill pozwalające zastosować obciążenie wstępne eliminujące luzy na zacisku próbki w uchwytach.
Zalecamy, przed wykonaniem badań, przeczytanie normy ISO1421 w celu zapoznania się z wymaganiami dotyczącymi oprzyrządowania oraz wyników badań.