Parametrem krytycznym określającym właściwości każdego kleju jest wytrzymałość utwardzonego wiązania, którego wartość uzależniona jest od rodzaju kleju, podłoża przeznaczonego do sklejenia oraz metody utwardzania. Producenci i użytkownicy klejów stosują opisaną metodę do badań umożliwiających wyznaczenie wytrzymałości na ścinanie przy rozciąganiu połączeń na zakładkę różnych zestawów połączonych klejem, w których złącze klejone jest pomiędzy dwoma próbkami twardymi a siła działa prostopadle do kierunku połączenia. Próbki twarde mogą być wykonane z różnych materiałów, m.in. z: materiału metalicznego, tworzywa sztucznego oraz kompozytów.
Próba realizowana jest na maszynie wytrzymałościowej do rozciągania. Próbka złożona jest z dwóch twardych płytek sklejonych ze sobą klejem na zakładkę. Takie przygotowanie próbki powoduje powstanie na jej dwóch końcach przesunięcia (offset) osi działania siły rozciągającej. Krytyczne jest ustawienie próbki w uchwytach w sposób zapewniający kompensację powstałego przesunięcia w celu uzyskania właściwej wartość siły ścinania na próbce.
Dopuszczalne jest przygotowanie próbki z naddatkiem na jej końcach usuwając w ten sposób powstałe przesunięcie wynikające z klejenia na zakładkę. Innym sposobem ograniczenia negatywnego wpływu przesunięcia na wartość siły jest odpowiednie ustawienie uchwytów śrubowych o działaniu bocznym. W przypadku wykonywania prób wymagających zastosowania dużych wartości sił, nasze uchwyty pneumatyczne wyposażone są w funkcję wprowadzającą przesunięcie (offset) umożliwiającą stosowanie próbek bez naddatku materiału.
Zalecamy zapoznanie się z normą w celu zrozumienia wymagań dotyczących oprzyrządowania koniecznego do przeprowadzenia badań próbek materiałów twardych klejonych.