Materiały geosyntetyczne są powszechnie stosowane w inżynierii lądowej i wodnej. Niektóre z nich używane są jako materiały chroniące skarpy przed erozją powierzchniową umożliwiając odpowiedni wzrost roślin na tego rodzaju strukturach ziemnych. Większość materiałów geosyntetycznych stosowanych jest jako elementy wzmacniające niestabilne powierzchnie. Przykładem wykorzystania geowłókniny w budownictwie wymagającym wysokiej wytrzymałości od tych materiałów jest pułapka na gruz powstający podczas wyburzeń budynków.
Geowłókniny i materiały geosyntetyczne to kompozyty stanowiące mieszankę tradycyjnych tkanin i tworzyw sztucznych na bazie oleju syntetycznego lub naturalnego, najczęściej są dostarczane w postaci arkuszy. Jak w przypadku wszystkich kompozytów, każdy materiał stanowiący składnik materiałów geosyntetycznych ma swój wkład w finalne właściwości materiału. W przypadku gdy chcemy zapobiec erozji brzegowej, najlepiej zastosować geowłókninę z włókien ciągłych z tworzywa sztucznego biodegrowalnego w celu stabilizacji wydm – w momencie rozpoczęcia wegetacji i wzrostu roślin utrwalających bezpieczną geometrię wydm, pozostające elementy materiału geosyntetycznego zostaną skonsumowane przez rośliny.
Norma ISO 10319 zawiera metodykę badań umożliwiającą wyznaczenie właściwości wytrzymałościowych materiałów goesyntetycznych w próbie rozciągania z zastosowaniem próbek w kształcie pasków o szerokości 200 mm. Firma Instron może dostarczyć uchwyty o działaniu bocznym i kabestanowe zapewniające odpowiednie mocowanie geowłókniny. Metoda może być stosowana w badaniach materiałów geosyntetycznych, geowłókniny, geokompozytów, dzianin geosyntetycznych, filcu, geosiatek oraz goesyntetyków charakteryzujących się otwartą strukturą.
Ze względu na różnorodność materiałów, kolorów i właściwości materiałów geosyntetycznych wybór odpowiedniego ekstensometru może być bardzo trudny. Wykazano, że ze względu na trudności doboru odpowiedniego narzędzia pomiarowego, producenci bardzo często stosują do pomiaru odkształceń, wartość przemieszczenia trawersy, co może powodować powstawanie wyników obarczonych dużym błędem i brakiem powtarzalności. Norma zastrzega konieczność zastosowania ekstensometru „jako przyrządu pomiarowego umożliwiającego wyznaczenie odległości pomiędzy dwoma referencyjnymi punktami na próbce nie powodując zniszczenia próbki lub ślizgania się po próbce elementów pomiarowych. Ekstensometr powinien charakteryzować się dokładnością pomiaru ±2%.
Instron w swojej ofercie posiada rozwiązania umożliwiające pomiar bezkontaktowy. Norma wymaga w przypadku stosowania zaawansowanych wideo ekstensometrów (SVE i AVE) nanoszenie znaków pomiarowych na próbkach, nie powodując żadnego mechanicznego wpływu na mierzone wartości odkształcenia, jak jest to w przypadku użycia ekstensometrów kontaktowych. Ekstensometry wideo umożliwiają również pomiar materiałów o różnych barwach, przez zastosowanie soczewek polaryzacyjnych.