Ta część ISO 527 określa warunki testowe wyznaczania wytrzymałości na rozciąganie tworzyw sztucznych prasowanych i wyciskanych. Pod uwagę brane są następujące właściwości: wytrzymałość ostateczna, naprężenie przy uszkodzeniu i moduł. Właściwości mechaniczne tworzyw sztucznych mogą się znacznie zmienić, gdy podczas formowania dostaną się do nich niektóre materiały. Niektóre z tych właściwości to wytrzymałość, ciągliwość i twardość. Do pomiarów modułu sprężystości należy wybrać prędkość taką jak w standardzie.
Tą metodę można stosować do poniższych grup materiałów:
- Sztywne i półsztywne termoplastyczne materiały prasowane, wyciskane i odlewane w formie niewypełnionej. Zaliczają się do tego materiały wzmacniane krótkimi włóknami, niewielkimi prętami, płytkami lub granulkami, nie dotyczy to natomiast włókien tekstylnych.
- Sztywne i półsztywne termoutwardzalne materiały prasowane i odlewane. Zaliczają się do tego materiały wzmacnianie wypełniaczem i komponentami wzmacniającymi, nie dotyczy to natomiast włókien tekstylnych.
- Termoplastyczne ciekłe polimery krystaliczne. Wszystkie próbki należy wykonać w wymiarach określonych w standardzie, przy czym nie mogą mieć one widocznych skaz na powierzchni, takich jak pozostałości po formowaniu, niedociągnięcia lub zarysowania.
Tak jak w przypadku innych materiałów, do dokładnych pomiarów naprężenia potrzebny jest ekstensometr. Krzywa napięcia tworzywa sztucznego w porównaniu do krzywej naprężenia najczęściej zawiera liniową strefę sprężystą, a także nieliniową strefę plastyczną. Bardzo niewielkie naprężenie pojawia się w strefie liniowej, a ponieważ moduł jest mierzony właśnie w tej strefie, potrzebne są ekstensometry z wysoką rozdzielczością. Ekstensometry z wysoką rozdzielczością z reguły mają ograniczone możliwości przesuwania i podczas testu muszą być wyjęte z próbki. Ekstensometry niekontaktowe, takie jak zaawansowany ekstensometr wideo (AVE) lub standardowy ekstensometr wideo (SVE), mają rozdzielczość i elastyczność potrzebną do pomiarów modułów i naprężenia powodującego uszkodzenia dla większości tworzyw sztucznych.
Odpowiednim systemem to testowania tych typów próbek byłaby elektroniczna maszyna testująca Instron 3300 lub 5900 z mechanicznymi uchwytami klinowymi. Wybór szczęk może być różny w zależności od typu próbki, z reguły stosowane są jednak okładziny żłobkowane. Do badania tworzyw sztucznych oprócz mechanicznych uchwytów klinowych zalecamy pneumatyczne uchwyty boczne.