Normy opisujące wymagania badań tworzyw sztucznych w próbie rozciągania, tj. ASTM D638 i ISO 527-2, dotyczą różnych materiałów, m.in. termoutwardzalnych, termoplastycznych oraz tworzyw sztucznych wzmacnianych włóknami. W badaniach stosuje się próbki twarde, w stanie półtwardym, materiały wyciskane lub wytłaczane oraz powszechnie używane próbki w kształcie wiosełka i kości psa.
Tworzywa sztuczne, ze względu na różne rodzaje polimerów i dodatków modyfikujących, charakteryzują się różnymi właściwościami wytrzymałościowymi. Właściwości, takie jak wytrzymałość, ciągliwość i odporność na obciążenia dynamiczne uzależnione są od rodzaju dodatków wprowadzanych w czasie procesu wytwarzania tworzyw sztucznych. Przy wyborze odpowiedniej aparatury badawczej należy uwzględnić możliwe zmiany w zachowaniu się materiału podczas próby rozciągania, które są konsekwencją stosowania różnych dodatków modyfikujących polimery naturalne. Dodatki, takie jak talk lub szkło działają przeciwzmiękczająco, natomiast guma zwiększa ciągliwość tworzyw sztucznych. Ze względu na różny charakter odkształcania próbek wykonanych z tworzyw sztucznych, konieczne jest stosowanie różnych urządzeń spełniających wymagania prób rozciągania tych materiałów.
W przypadku badań materiałów z dodatkiem gumy, tj. materiałów plastycznych, zalecamy stosowanie ekstensometru z długą bazą pomiarową umożliwiającą wyznaczenie odkształcenia przy zerwaniu. Inne wymagania sprzętowe są w przypadku badań materiałów twardych, które charakteryzują się odkształceniem plastycznym w mniejszym zakresie. Ze względu na pomiar modułu sprężystości w zakresie odkształceń sprężystych wymagane jest stosowanie ekstensometrów o wysokiej rozdzielczości zapewniające dokładną rejestrację wyników.
Wybór odpowiedniego ekstensometru może być zadaniem bardzo trudnym, w przypadku konieczności pomiaru zarówno modułu sprężystości oraz wartości odkształcenia przy zerwaniu. Dla niektórych ekstensometrów, jak np. statycznego zaciskowego, dokładność jest funkcją przemieszczenia ramion pomiarowych. Im dłuższy zakres pomiarowy, tym niższa dokładność rejestrowanych wyników, co powoduje duże trudności przy wyznaczaniu modułów i momentu zniszczenia tworzyw sztucznych charakteryzujących się dużą plastycznością. Norma wymaga wykonania bezpośredniego pomiaru odkształcenia do wartości granicy plastyczności, stąd ekstensometr zaciskowy jest odpowiednim do wyznaczenia modułu Young’a.
Automatyczne ekstensometry, takie jak MFX 500 oraz Zaawansowany Wideo Ekstensometr (AVE) charakteryzują się wysoką dokładnością w całym zakresie pomiarowym. To powoduje, że są to idealne urządzenia do badań wymagających wysokiej dokładności wyników w zakresie sprężystego odkształcania tworzyw sztucznych oraz wyznaczenia odkształcenia przy zniszczeniu próbki. Ekstensometry te mogą być stosowane w urządzeniach sterowanych ręcznie, jak również w pełni zautomatyzowanych maszynach badawczych, w których wykorzystuje się zrobotyzowane systemy mocowania próbek.
Systemy badawcze zalecane do realizacji tych badań to elektromechaniczne maszyny wytrzymałościowe 3300, 5500 lub 5900 wyposażone w mechaniczne uchwyty o działaniu klinowym. Można również stosować uchwyty boczne o działaniu pneumatycznym w przypadku konieczności użycia wysokich obciążeń. Wybór powierzchni szczęk uzależniony jest rodzaju próbek. Najczęściej stosowane są szczęki o powierzchni ząbkowanej. Zalecane jest stosowanie w badaniach ekstensometru MFX 500 lub zaawansowanego ekstensometru wideo (AVE).