Producenci igieł podskórnych ze stali nierdzewnej wymagają prowadzenia badań umożliwiających określenie maksymalnej wytrzymałości na rozciąganie oraz granicy plastyczności materiału użytego do produkcji wyrobów. Wyzwaniem w badaniach wyrobów rurowych charakteryzujących się małą średnicą i małą grubością ścianek jest mocowanie próbek w uchwytach nie powodując ich przedwczesnego zniszczenia w szczękach. Do badań igieł użyto elektromechanicznej maszyny wytrzymałościowej 5569 z 5 kN głowicą pomiarową. Zastosowanie 5 kN uchwytów pneumatycznych o działaniu bocznym umożliwia ustawienie odpowiedniej wartości ciśnienia zacisku. Ciśnienie może być dostosowane w zależności od kształtu i wymiarów badanych próbek. W badaniach zastosowano ciśnienie 85 psi. Powierzchnie czołowe jednej ze szczęk w uchwycie wyłożono warstwą gumy o wymiarach 2,54 cm x 2,54 cm. Druga szczęka w każdym z uchwytów miała powierzchnię z materiału metalicznego o wymiarach 2,54 cm x 2,54 cm. Połączenie dwóch materiałów zapewniło zabezpieczenie przeciwwstrząsowe i tarcie umożliwiające zniszczenie próbki w zakresie pomiarowym próbki.
Przed wprowadzeniem próbki do maszyny, niezbędne było zaślepienie obu końców rurki uniemożliwiając zgniecenie części próbki zaciśniętych w uchwytach. Zaślepki umieszczono w próbce rurkowej tak, że wystawały za powierzchnię szczęk zaciskowych, nie mając żadnego wpływu na to co się dzieje z obszarem w zakresie pomiarowym. Do igieł podskórnych zastosowano zaślepki w postaci standardowych skobli o średnicy odpowiadającej średnicy wewnętrznej badanych rurek. Z oba zaślepionymi końcami próbka może bezpiecznie być zamocowana w uchwytach maszyny wytrzymałościowej.
Próbę rozciągania do zerwania prowadzono z prędkością odkształcania 0,254cm/min. Każda z próbek uległa zniszczeniu w zakresie pomiarowym. Uzyskano wyniki z pięciu prób umożliwiające wyznaczenie modułu Young’a, umownej granicy plastyczności, maksymalnego naprężenia oraz naprężenia przy zniszczeniu próbki.