Przeprowadzono badania wewnętrzne mające na celu określenie, które uchwyty oraz jaki rodzaj powierzchni czołowej szczęk jest najlepszy do prowadzenia prób rozciągania do zniszczenia miękkich tkanek biologicznych. Uzyskane wyniki powinny być powtarzalne i rzetelne. Największym problemem podczas mocowania preparatów biologicznych jest ślizganie oraz ich przedwczesne zniszczenie. Z naszych doświadczeń wynika, że zastosowanie 250 N uchwytów z zaciskiem pneumatycznym z powierzchnią czołową ząbkowaną, lub płaską z wyłożeniem z papieru ściernego zapewnia najlepsze wyniki.
Najważniejszym elementem zastosowanej konfiguracji maszyny są uchwyty pneumatyczne. Możliwość dostosowania ciśnienia na zaciskach jest istotna w przypadku konieczności zredukowania siły mocowania podczas pojawienia się pęknięć na preparacie w okolicy szczęk lub zwiększenia siły podczas ciągłego ślizgania się próbki lub gdy jej grubość się zmienia. Zalecamy stosowanie papieru z małą wielkością ziarna ściernego (o małej gradacji) jako rozwiązania najtańszego, ale umożliwiającego poprawić warunki prowadzonej próby. Wykazano, że powierzchnia papieru zapewnia nie tylko tarcie dla powierzchni próbki ale również wspomaga proces obciążenia poprzez utrzymywanie materiału w odpowiednim miejscu zachowując jednocześnie kształt preparatu oraz zapobiega przyczepianiu się tkanki do szczęk uchwytów.