Próba rozciągania metodą grab stosowana jest do badań tkanin i włókniny materiałów tekstylnych. Zmodyfikowana próba rozciągania metodą grab jest głównie używana w badaniach tkanin materiałów włókienniczych. W próbie metodą grab centralna część próbki na jej szerokości poddawana jest działaniu sił rozciągających. W badaniach stosowane są próbki o rozmiarach min. 100x150mm z linią narysowaną na jednej z krawędzi bocznej próbki wzdłuż kierunku równoległego do dłuższej osi. Zmodyfikowana próba metodą grab realizowana jest w podobny sposób, ale próbka nacinana jest na całej długości próbki po jej obu stronach prostopadle do osi dłuższej krawędzi z wyjątkiem jej środkowej części, na jej wysokości - 25 mm (wartość ta uzależniona jest od długości próbek stosowanych do prób materiałów w stanie mokrym). Próbki rozciągane są do momentu ich rozerwania z prędkością 300 mm/min. Próba umożliwia wyznaczyć wartość wytrzymałości na rozerwanie (maksymalne obciążenie) oraz wydłużenia.
Mimo, że uchwyty z ręcznym zaciskiem oraz z powierzchnią płaską szczęk lub wyłożoną gumą są odpowiednie do tego rodzaju próby, to użytkownicy preferują stosowanie uchwytów o działaniu pneumatycznych zapewniających łatwą obsługę, wysoką wydajność i lepszą powtarzalność. Uchwyty o działaniu pneumatycznym umożliwiając ustawienie ciśnienia użytego do mocowania próbek. Działanie uchwytów ręcznych uzależnione są od siły jaką dysponuje operator co nie zapewnia odpowiedniej powtarzalności. Badania metodą grab wymaga stosowania uchwytów o powierzchni 25mmx25 mm (lub 50 mm) – z zaleceniem zastosowania większych powierzchni zaciskowych dla szczęk dolnych. Zmodyfikowana próba metodą grab wymaga używania dwóch zestawów szczęk 25 mm x 25 mm oraz 50 x 50 mm.
Stwierdzono, że ciśnienie mocowania oraz osiowanie próbki krytycznie wpływa na uzyskane wyniki badań. Zbyt wysokie ciśnienie może powodować przedwczesne rozrywanie próbki, a zbyt niska wartość ciśnienia może powodować ślizganie się lub rozerwanie próbki przy powierzchni czołowej szczęk. Zastosowanie oprogramowania do badań materiałowych stanowi idealne rozwiązanie wspomagające pracę z urządzeniem do badań materiałów włókienniczych umożliwiając odpowiednio zastosować obciążenie wstępne oraz uruchomienie próby lub powiadomienie operatora o zbyt luźnym mocowaniu próbki w uchwytach.