Dbałość o jakość i wytrzymałość tkanin jest niezwykle ważnym czynnikiem dla przemysły tekstylnego. Procedury walidacyjne i optymalne metody badań muszą spełniać najostrzejsze wymogi jakości wykonania i analizy wyników. Norma ASTM D2261 dotyczy wymagań procedury badawczej rozdarcia tkaniny w celu wyznaczenia jej wytrzymałości na rozdzieranie.
Do badań stosuje się próbkę wykonaną z tkaniny o przekroju S (kształt prostokąta). Na jednym z jej boków wykonywane jest nacięcie (karb) ułatwiające rozerwanie próbki podczas badania, wymiary próbki oraz wymiary nacięcia określa norma. Po nacięciu materiału tworzą się dwie części („języki”) oddzielone linią odniesienia. Linia stosowana jest do wyznaczenia miejsca, w którym tkanina uległa rozerwaniu. Jedna z części („język”) mocowana jest w górnej szczęce, druga w dolnej. Badanie polega na rozciąganiu osiowym próbki, która ulega rozrywaniu wzdłuż wykonanego nacięcia. Wyniki odpowiadają wytrzymałości: przędzy, wiązania włókien oraz interloków, jak również ich odporności na rozerwanie. Badania realizowane zgodne z wymaganiami normy muszą być wykonywane z odpowiednią prędkością akwizycji danych. W celu dokonania zgodnego z normą oraz dokładnego pomiaru wytrzymałości na rozrywanie badanego materiału konieczne jest dostosowanie prędkości próbkowania tak, aby uchwycić wszystkie wartości maksymalne i minimalne próby. Zalecamy stosowanie uniwersalnej maszyny wytrzymałościowej 3300 lub 5900 wyposażonej w uchwyty pneumatyczne o działaniu bocznym. Rodzaj powierzchni czołowej uchwytów uzależniony jest od badanego materiału. Typowym uchwytem stosowanym w tego rodzaju badaniach jest uchwyt z powierzchnią gumowaną lub o profilu fali.
Zalecamy zapoznanie się z normą w celu odpowiedniego przygotowania próby pod względem procedury badawczej oraz wymagań dotyczących wyników.